mania

Środa 22 kwietnia…Pracowite popołudnie; słoneczne – choć mogę się cieszyć tym Słońcem jedynie przez cienką szparkę zasłon, inaczej mam duże odblaski w monitorze! Telefony się dziś urywają, recesja sprzyja życiu socjalnemu ;)

Dzień jak co dzień – nauka XHTML i stylów kaskadowych, lecz nagle dzwonek do drzwi…A cóż to?? Piękny bukiet czerwonych róż!!! Tak bez okazji, spontanicznie…Wiadomo od kogo :*

Wstawiłam tak dużo zdjęć, bo nie mogłam się powstrzymać! Zastanawiam się, który aparat robi ładniejsze zdjęcia:  jak widać z rozpiętości procentowej – mój poczciwy stary nikonik nadal może stawać w szranki^[1] z całkiem nowym (ale tzw. ‘głupkiem’) canona panasonika :) . Nie wiem czemu napisałam ‘canon’, przecież mam lumixa…

A pamiętacie komiks Kajko i Kokosz. Szranki i konkury? Piękne czasy dzieciństwa, kiedy to czytałam…Jeszcze kilka faktów: Kajko i Kokosz to dzieło Janusza  Christy (świętej pamięci niestety, zmarł 15 listopada 2008). Opublikowane po raz pierwszy w Wieczorze Wybrzeża (albumy Złoty puchar, Szranki i konkury, Woje Mirmiła), szybko zasłynęło na całą Polskę. Ogółem powstało dwadzieścia komiksów w cyklu, ostatni w 1990 roku. W 2003 roku wydawnictwo Egmont Polska rozpoczęło reedycję serii i właśnie zamierzam sobie kompletną serię sprawić (jako że moja obecna, sprezentowana przez kuzynów, już mocno nadszarpnięta zębem czasu…).

Znudzona turystycznym, komercyjnym obliczem Londynu, postanawiam szukać miejsc kameralnych i bardziej odludnych. Zaczynam od Exmouth Market…Kiedyś były tu kramiki z warzywami i owocami – feeria kolorów i kształtów (Miłosza “kosze oliwek i cytryn”- choć dalej w wierszu było płonące getto, a nie o tym chciałam teraz pisać…). Jakieś dziesięć lat temu społeczność zadecydowała jednak, że woli kupować warzywa w supermarketach…Kramy zniknęły prawie całkowicie – ustąpiły miejsca różnorakim sklepikom, restauracjom i kawiarenkom, ze stolikami pod parasolami…I oto siedzę pod jednym z tych parasoli przy filiżance kawy w środowe słoneczne popołunie. Uwagę moją zwraca ciekawy kościółek z  cegły, jak się później okazuje jedyny taki w Londynie przykład kościoła bazylikowego w stylu włoskim! A oto i on zestawiony z innym budynkiem widzianym nieco później na St John Street, wiktoriańskim, lecz z fasadą stylizowaną na włoskie palazza, do których mam przecież wielki sentyment…

Opuszczam Exmouth Market. Mijam ładne budyneczki w zabudowie szeregowej. Śmieszny las kominów, dużo zieleni, słoneczne refleksy (słoneczny dzień w Londynie!) – wszystko to czyni rzeczone miejsce wyjątkowo czarującym. Moja wędrówka przebiega dalej dość chaotycznie, trudno powiedzieć gdzie dokładnie docieram (nazwa Percy Circus ‘rings a bell’). Znajduję jednakże kilka ciekawych motywów…Oczywiście słowo ‘ciekawy’ ma naturę względną :p Najlepiej mogę zilustrować myśl kilkoma ujęciami.

I jeszcze gratka dla miłośników Art Deco…Florin Court – budynek mieszkalny położony po wschodniej stronie Charterhouse Square, Smithfield. Zaprojektowany przez Guy Morgan and Partners i wybudowany w roku 1936 – po 54 latach stał się fikcyjną rezydencją Herkulesa Poirot, na potrzeby telewizyjnego serialu! Co ciekawe w piwnicy jest basen, a na dachu zieleń dachowa (trudno powiedzieć ekstensywna czy intensywna – drzewka nie wystają – chyba ekstensywna).

Ten wyłaz – sekretne przejście (obrazek poniżej) znalazłam na Covent Garden: stąd rozpoczynam zwykle moje wędrówki, a dalej kto wie – pieszo czy autobusem (z natury nie lubię autobusów, ale okrutnie zatłoczone i duszne metro na małe dystanse mnie nie przekonuje).

A tu konary drzew nienaturalnie wciśnięte w za małą przestrzeń, okaleczone…Trochę przypominają mi obrazy Salvadora Dali, stąd pozwoliłam sobie na drobną modyfikację…

Kilka ujęć zrobionych po drodze, a że wszystkie drogi prowadzą na Barbican… Oto i on dumny w swym betonowym dostojeństwie, z rekinimi balkonami i cienistymi zaułkami. Fascynuje i niepokoi, gubi w kafkowych zakamarkach; jedno jest pewne – nie można o nim zapomnieć… [Dla niewtajemniczonych:  cały kompleks Barbican obejmuje obszar około 140 tys. metrów kwadratowych i składają się na niego: budynki mieszkaniowe, centrum kulturalne, kilka szkół , muzeum i jeszcze inne funkcje, które pominę..aż trudno uwierzyć, ze zaraz po wojnie, był to jeden z wyjałowionych bombardowaniami obszarów Londynu...Lata 1965-1976 nadały mu obecnego - brutalistycznego charakter(k)u, a to za sprawą zuchwałej wizji panów: Chamberlin, Powell i Bon. I chwała im za to!]

Moja londyńska wagabunda przyjmuje charakter tropienia cieni. Wszak pierwszy dzień prawdziwej wiosny skłania ku temu pewne indywidua…

I jeszcze znak na niebie. Tak – trzeba czasem spojrzeć w górę…

I tu mój spacer dobiega końca. Liverpool Street Station. Rozglądam się jeszcze w poszukiwaniu miejsca do siedzenia. Spojrzenie odbija się jedynie od szybko mijanych wystaw sklepowych…Już nie kroczę sama – zdyszany, pędzący tłum wciąga mnie w czeluści metra………..

Przez przypadek, pisząc nowy “artykuł” (jeszcze nieopublikowany^[1]!), przeczytałam ten wiersz Miłosza i odkryłam, że został napisany w Wielkanoc 1943 roku. Stąd umieszczam go poniżej:

CAMPO DI FIORI^[2]

W Rzymie na Campo di Fiori
Kosze oliwek i cytryn,
Bruk opryskany winem
I odłamkami kwiatów.
Różowe owoce morza
Sypią na stoły przekupnie,
Naręcza ciemnych winogron
Padają na puch brzoskwini.

Tu na tym właśnie placu
Spalono Giordana Bruna,
Kat płomień stosu zażegnął
W kole ciekawej gawiedzi.
A ledwo płomień przygasnął,
Znów pełne były tawerny,
Kosze oliwek i cytryn
Nieśli przekupnie na głowach.

Wspomniałem Campo di Fiori
W Warszawie przy karuzeli,
W pogodny wieczór wiosenny,
Przy dźwiękach skocznej muzyki.
Salwy za murem getta
Głuszyła skoczna melodia
I wzlatywały pary
Wysoko w pogodne niebo.

Czasem wiatr z domów płonących
Przynosił czarne latawce,
Łapali skrawki w powietrzu
Jadący na karuzeli.
Rozwiewał suknie dziewczynom
Ten wiatr od domów płonących,
Śmiały się tłumy wesołe
W czas pięknej warszawskiej niedzieli.

Morał ktoś może wyczyta,
Że lud warszawski czy rzymski
Handluje, bawi się, kocha
Mijając męczeńskie stosy.
Inny ktoś morał wyczyta
O rzeczy ludzkich mijaniu,
O zapomnieniu, co rośnie,
Nim jeszcze płomień przygasnął.

Ja jednak wtedy myślałem
O samotności ginących.
O tym, że kiedy Giordano
Wstępował na rusztowanie,
Nie znalazł w ludzkim języku
Ani jednego wyrazu,
Aby nim ludzkość pożegnać,
Tę ludzkość, która zostaje.

Już biegli wychylać wino,
Sprzedawać białe rozgwiazdy,
Kosze oliwek i cytryn
Nieśli w wesołym gwarze.
I był już od nich odległy,
Jakby minęły wieki,
A oni chwilę czekali
Na jego odlot w pożarze.

I ci ginący, samotni,
Już zapomniani od świata,
Język nasz stał się im obcy
Jak język dawnej planety.
Aż wszystko będzie legendą
I wtedy po wielu latach
Na nowym Campo di Fiori
Bunt wznieci słowo poety.

Warszawa – Wielkanoc, 1943

1. “Partykułę nie z imiesłowami przymiotnikowymi – czynnymi i biernymi – piszemy zawsze łącznie, bez względu na znaczenie, tzn. z imiesłowem użytym tak w znaczeniu przymiotnikowym, jak i w znaczeniu czasownikowym, a więc zawsze: niepijący, niepalący, niewierzący, nienaruszony, nieoceniony, nieznany itp. Wyjątkowo rozłącznie, podobnie jak z przymiotnikami – należy pisać partykułę nie w wyraźnych przeciwstawieniach, jak np. nie pijący, ale jedzący; nie naruszony, ale całkowicie zniszczony, oraz w strukturach przeczących takich, jak np. ani nie kochający, ani nie kochany. W takich wypadkach również z przymiotnikami partykułę nie pisze się rozdzielnie; np. nie czerwony, ale zielony oraz ani nie zielony, ani nie czerwony”. Cytat pochodzi z : Nie z imiesłowami przymiotnikowymi (w zasadzie) zawsze razem, Komunikaty Rady Języka Polskiego przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk, Nr 1 (2), 1998, s. 2.
2. Ocalenie,Czytelnik, Warszawa 1945